@" "@...yuiko...("o"): 2007年2月

2月16日

ผ่านวันวาเลนไทน์ มาสองวันแล้ว ฉันมีเรื่องประทับใจอยากระบายออกมาเป็นตัวหนังสือ

ทุกๆ ปีพอใกล้ถึง 14 กุมภาพันธ์ทีไร ฉันก็จะเริ่มคาดหวังว่าจะมีใครให้อะไรฉันในวันนี้บ้าง

ถึงแม้ฉันจะโต อายุจะเข้าเลย 3 เข้าไปทุกที แต่ฉันก็อดที่จะตื่นเต้นกับเทศกาลนี้ไม่ได้

อาจเป็นเพราะฉันเรียนโรงเรียนที่เป็นคริสเตียนมาตั้งแต่เด็กๆ ฉันเลยอินกับเทศกาลเหล่านี้เป็นพิเศษ

และฉันก็มักจะได้รับของขวัญจากคนอื่นมาทุกๆ ปี

ปีนี้ก็เหมือนเดิม แต่ความคาดหวังของฉันเริ่มน้อยลง ตั้งแต่ที่ฉันคบกับพี่ตั้ม

ไม่ใช่อะไรหรอก เพราะฉันรู้ว่าพี่ตั้มเค้ารักฉันแบบ " HardWare "

พี่ตั้มไม่ใช่คนหวานมากมาย เพราะฉะนั้นการคาดหวังว่าจะได้รับดอกไม้จากพี่ตั้ม นั้นคงเป็นไปไม่ได้

ตั้งแต่คบกันมา ไม่เคยมีปีไหนที่พี่ตั้มจะไม่ให้อะไรในวันวาเลนไทน์

แต่ของที่พี่ตั้มให้ฉันทุกปีเป็นของแบบที่คนอื่นอาจจะไม่เคยได้รับในวันนี้ก็ได้

ปีนี้ฉันได้ " โซฟาบอลลูน " เป็นของขวัญวาเลนไทน์ สีหวานสดใสเชียว

ฉันรู้ว่าพี่ตั้มคิดมาดีแล้วว่ามันต้องได้ใช้ประโยชน์ถึงซื้อให้ เหมือนปีก่อนๆ ที่พี่ตั้มซื้อชุดลำโพง หรือ นาฬิกาปลุกให้กับฉัน

ถึงฉันอยากจะได้ดอกไม้เหมือนผู้หญิงทั่วไปในบางอารมณ์ แต่ฉันก็ดีใจที่ได้เจ้าโซฟาตัวนี้ ฉันว่ามันไม่เหมือนใครแน่นอน 100%

แถมเรายังไปทานข้าวกันที่ร้าน terrace 61 แถวรามอินทรา กันด้วย

ส่วนตัวฉันก็ทำกรอบรูปที่มีชิ้นเดียวในโลกให้กับพี่ตั้ม

ก็คงอยากที่ฉันบอกนั่นล่ะว่าฉันกับพี่ตั้มเรารักกันแบบ HardWare ถึงไม่หวานจนเลี่ยน แต่เราก็รู้ว่าเรารักกัน...