YuIkO 的个人资料@" "@...yuiko...("o")照片日志列表更多 工具 帮助

日志


7月30日

งาน...งาน...งาน

 
 
เมื่อวานฉันไปทำงานมาเหนื่อยน่าดูเลย
แต่ก็มีความสุขนะเพราะได้กลับมาทำงานอีก
 
 
 
ไปตั้งแต่เช้าทั้งๆ ที่เค้านัดไม่เช้าเท่าไร กลัวหลงทางด้วยเลยต้องรีบไปก่อนเวลา แต่ก็ดีแล้ว แต่อากาศนี่สิไม่ค่อยเป็นใจเท่าไร ร้อนมากถึงมากที่สุด
 
 
 
การทำงานก็ไม่มีปัญหาเท่าไรแต่อาจจะติดที่ไม่ได้ทำงานมานานเลยเดินเครื่องช้าเล็กน้อย แต่พอติดก็ได้ยาว งานเมื่อวานเป็นของกระทรวงสาธารณสุข เป็นโครงการ
"เด็กไทยไม่กินหวาน"
จัดให้คุณคูรโรงเรียนในสังกัดเข้าร่วมกิจกรรม
 
 
 
*ช่วงนี้งานเข้ามาเยอะจนกลัวจะทำไม่ทัน
แต่ก็ดีใจที่จะได้ไม่ต้องอยู่แบบล่องลอย
ไม่ได้ทำงาน เอาว่ะ...คงต้องขยันๆ กันหน่อยแว้ว
 
 
7月27日

ไปดูมาแว้ว "โค-ตะ-ระ-เอ็ง-เลย"

blog images
 
ด้วยความที่มีเวลาเยอะมากๆ ช่วงนี้ ฉันเลยออกไปดูหนังที่คนอยากดูที่สุดเรื่องหนึ่งเลยตอนนี้ ในวันแรกที่เข้าฉาย
"แล้วฉันก็ไม่ผิดหวัง"
 
เนื้อเรื่องดำเนินไปไม่น่าเบื่อ มีทั้งสนุก ทั้งเศร้า
ทั้งหัวเราะ ร้องไห้ สลับกันไป (เป็นบ้าป่าวว่ะตู)
 
แถมเพลงประกอบนี่เยื่ยมเลย ฉันร้องไห้ทุกซีนที่เพลงขึ้น
ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน ขนาดฟังมาหลายทีแล้ว
สงสัยเพลงกับเนื้อเรื่องมันส่งกันและกันได้อย่างดี
 
ที่สำคัญฉันได้ข้อคิดในเรื่องของความรักจากหนังเรื่องนี้
คนสองคนอยู่ด้วยกันมันต้องแคร์ความรู้สึกของกันและกัน
ให้มากที่สุด ต้องคอยดูแลจิตใจกันมากๆ
blog layouts"เพราะเวลามันก็แค่นาฬิกาหรือปฏิทิน
มันไม่ได้มีมากมายอย่างที่คิด
อย่าคิดว่าจะทำเพื่อคนรักเมื่อถึงเวลา
เพราะอาจจะไม่มีเวลาเหลือ
ก่อนที่เราจะลงมือทำก็ได้"
 
 
7月26日

...เขียนถึงคนบนฟ้า...

 
เขียนถึงคนบนฟ้า
  
 

เพิ่งรู้ว่าเหนื่อยแค่ไหน...ที่ต้องใช้ชีวิตลำพัง

ฟ้าทุกเช้ามันอ้างว้างตั้งแต่เธอจากไป

ชีวิตต้องเดินก็รู้ แต่ไม่รู้ต้องเดินเพื่อใคร

ดาวบนฟ้าคว้ามาได้ใครจะร่วมชื่นชม....

ยามค่ำคืนยังยืนมองขอบฟ้า..เธอสบตากับฉันบ้างรึป่าว

คิดถึงเธอคนที่ดีที่สุด ถึงแม้ได้พูดในวันที่มันสาย

ยังคงรักเธอ เธอได้ยินฉันมั้ย

อยู่แห่งไหน  หัวใจมีแต่เธอ....

เพิ่งรู้ว่ากอดวันหวาน เมื่อเธอนั้นไปไกลลับตา

ใช้ทั้งสองมือไขว่คว้า คงไม่มีค่าใด

ห้องน้อยของเธอกับฉันที่วันนั้นมันดูแคบไป

เพิ่งจะรู้มันดูกว้างใหญ่เกินจะนอนคนเดียว.....

ยามค่ำคืนยังยืนมองขอบฟ้า..เธอสบตากับฉันบ้างรึป่าว

คิดถึงเธอคนที่ดีที่สุด ถึงแม้ได้พูดในวันที่มันสาย

ยังคงรักเธอ เธอได้ยินฉันมั้ย

อยู่แห่งไหน? หัวใจมีแต่เธอ....

ได้ยินไหม..." คิดถึงเธอ..."

 

 

      ครั้งแรกที่ฟังเพลงนี้ ฉันถึงกับน้ำตาไหล เพราะมันโดนใจฉันเข้าอย่างจัง ฉันก็เคยนึกถึงคนบนฟ้า แต่ความหมายของฉันมันคนละอย่างกับในเพลง

 

         คนบนฟ้าของฉันที่เคยรู้สึกก็คือ ฉันเคยคิดว่าสักวันคนข้างบนฟ้า ที่ฉันก็บอกไม่ได้ว่าคือใคร เค้าคงจะส่งคนลงมาสักคนให้กับฉัน คนที่จะรัก ดูแล ห่วงใย และไม่ทอดทิ้งกันไปในเวลาที่เราเศร้า ใครสักคนที่เข้าใจเรา ใครสักคนที่จะอยู่กับเราจนแก่เฒ่า

 

ฉันเคยอ่านหนังสือและชอบข้อความอยู่ข้อความหนึ่ง

" เราทุกคนต่างมีคนที่เราตามหาและเค้าก็กำลังตามหาเราอยู่เหมือนกัน แต่มีเพียงเวลาเท่านั้น ที่จะนำให้มาพบกัน อาจจะมาพบกันเพื่อรักกัน หรืออาจจะมาพบกันเพื่อจาก"

 

 

7月14日

การเดินทางของครีเอทีฟตกยาก

 
      

    การเดินทางของครีเอทีฟตกยากอย่างฉันมันขยายเวลาออกไปทุกทีๆ ตั้งแต่ออกจากงานล่าสุด (ของบริษัทเฮงซวย) ฉันก็กลับมาเป็นครีเอทีฟสติแตก คิดโน่นนี่นั่นตลอดเวลา (ก็มันว่างนี่หน่า) และก็พยายามหางานใหม่อย่างเป็นบ้าเป็นหลัง

   แล้ววันนี้ฉันก็เริ่มไล่ล่างานอีกครั้ง วิ่งเข้าชนเสนองานแบบทุ่มสุดตัว จากใจที่มั่นคงจะทำงานอย่างที่ฉันรัก พอได้รับโอกาสในวันนี้ ใจฉันก็เริ่มกลับมาอีกครั้ง พร้อมสมองที่สั่งการและคิดอยู่ตลอดเวลาว่าจะทำยังไงให้ได้งานนี้ และจะเสนออะไรให้ลูกค้าประทับใจที่สุด โชคดีที่ลูกค้าของฉันรายนี้ค่อนข้างมีน้ำใจเปิดกว้าง และคุยง่ายๆ สบายๆ มันทำให้ฉันอยากทำให้เขาประทับใจกับงานของฉัน

   "ก็ยังคงเดินทางและยังคงเดินไปหางานที่มั่นคง" (ขออนุญาตยืมเพลงพี่แอมมาแปลงหน่อยนะคะ)

 

 

               
    

  
 
 
 

7月3日

เรื่องเล่าของสายฝน..("o")

          ฝนตกกันทุกวันเลย  

 เคยรู้สึกมั้ยเวลาฝนตกทำไมเราถึงเศร้าใจ เหงา คิดถึงใครบ้างคน จนถึงอยู่ดีๆ ก็อยากร้องไห้ ฉันคนหนึ่งที่เป็นแบบนั้น และก็ยังหาคำตอบไม่ได้สักที

                    จนวันหนึ่งฉันก็มานั่งคิดว่าทำไม เวลาที่ฝนตก

ถึงได้เป็นแบบนั้น แล้วคำตอบของฉันที่คิดได้ก็ปรากฎ

      เวลาฝนตกถ้าเรานั่งอยู่คนเดียว เงียบๆ ไม่มีผู้คนวุ่นวายมากนัก เสียงที่เราได้ยินก็จะมีแต่เสียงสายฝนที่โปรยปรายลงมาจากฟ้า ถ้าเรานั่งฟังเสียงฝนไปเรื่อยๆ ความคิดของเราก็จะค่อยๆ เกิดเป็นสมาธินึกถึงแต่สิ่งต่างๆ  โดยเฉพาะเรื่องที่เราเศร้า หรือ เสียใจ   

                      และยิ่งบรรยากาศ บวกกับอากาศที่เย็นๆ มันก็ทำ

ชวนเศร้าไปกันใหญ่ แต่ถึงยังไงฉันก็ยังชอบให้ฝนตกอยู่ดี และก็ขอนั่งเกาะขอบหน้าต่างๆ ปล่อยใจคิดเรื่อยเปื่อย จนบ้างครั้งก็ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมา โดยมีสายฝนเป็นเครื่องกำบังน้ำตาของฉันจากสายตาของคนอื่น...