YuIkO's profile@" "@...yuiko...("o")PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
February 05 มันเป็นวิถีของธรรมชาติ เราควรเข้าใจในความเป็นไป...เริ่มต้นปี 2552 นี้ ฉันก็ต้องเจอกับเรื่องเศร้า วันที่ 3 ม.ค. หลังจากที่กลับมาจากบ้านคุณยายตอนห้าโมงเย็น สักประมาณห้าทุ่มกว่าๆ เห็นจะได้ เสียงโทรศัพท์เครื่องที่บ้านฉันดังขึ้น ฉันวางมือจากการช่วยแม่เตรียมเครื่องจะทำน้ำพริกเผาลุกขึ้นไปรับโทรศัพท์
"ยุ้ย คุณยายแย่แล้ว ล้มนิ่งไปเลย" ปลายเสียงนั้นสั่นเครือ "ป้าดำ" นั่นเองเป็นเจ้าของเสียงนั้น
"ใจเย็นๆ ค่ะป้าดำ" ฉันได้แต่พูดออกไปอย่างนั้น
"คุณยายนิ่งไปแล้ว คุณยายนิ่งไปแล้ว" ป้าดำพูดย้ำอยู่อย่างนั้น
"เดี๋ยวยุ้ยโทรบอกให้พี่ตั้มรีบไปดูนะคะ" ฉันนึกถึงพี่ตั้มได้คนเดียว เพราะน่าจะใกล้บ้านคุณยายที่สุด
พอวางสายจากป้าดำ ฉันรีบโทรไปหาพี่ตั้มให้ช่วยไปดูที่บ้านคุณยาย แล้วก็โทรหาแชมป์ให้รีบตามไปสมทบ จากนั้นฉันก็รอให้พี่เอมารับฉันกับแม่ตามไปอีกทีหนึ่ง ระหว่างนั่งรถไปฉันภาวนาตลอดเวลาว่าคุณยายต้องไม่เป็นอะไร ก็แค่หกล้มเฉยๆ เดี๋ยวพาไปโรงพยาบาลก็ไม่มีอะไรแล้ว เสียงโทรศัพท์ของฉันดังขึ้นเกือบตลอดทางที่ไป เดี๋ยวแชมป์โทรมาบ้าง เดี๋ยวพี่ตั้มโทรมาบ้าง ระยะทางบ้านฉันไปบ้านคุณยายในตอนนั้นมันช่างยาวไกลซะเหลือเกิน ทั้งๆที่ปกติมันดูใกล้นิดเดียวเท่านั้น
พอไปถึงฉันรีบลงจากรถตรงไปที่ท่าน้ำ สิ่งที่ฉันเจอคือบุรุษพยาบาลพาคุณยายเข็นเตียงมาแล้ว ฉันสวนกับท่านตรงมุมทางเดินพอดี ฉันเอามือไปจับแขนคุณยาย แขนนั้นเย็นเฉียบ ใจฉันหล่นวูบลงไปทันที แต่ก็บอกตัวเองว่าคุณยายต้องไม่เป็นอะไร จากนั้นความโกลาหลก็เกิดขึ้น พวกเราต้องแบ่งกันทำหน้าที่ต่างๆ แชมป์อยู่เป็นเพื่อนน้าอู้ดที่บ้านคุณยาย แม่กับพวกป้าตุ่มพาป้าดำตามรถพยาบาลไป ฉันกับพี่ตั้มอยู่จัดการเรื่องแชมป์เสร็จก็รีบขับรถตามไปโรงพยาบาล
ระหว่างที่ฉันกับพี่ตั้มกำลังไปโรงพยาบาลทั้งแม่และพี่เอก็ผลัดกันโทรหาฉันตลอด ใจฉันเริ่มเสียแล้ว ความรู้สึกมันบอกว่าต้องมีอะไรแน่ๆ เสียงโทรศัพท์จากแม่ดังขึ้นอีกตอนที่ฉันใกล้ถึงโรงพยาบาลแล้ว
"ยุ้ย อยู่ตรงไหนแล้ว ใกล้ถึงหรือยัง" เสียงแม่ถามในโทรศัพท์
"ใกล้แล้วแม่ อีกนิดเดียว มีอะไรหรือเปล่า" ฉันตอบแม่ไป
"ไม่มีอะไร รีบมาแล้วกันลูก ขับรถดีๆ" แม่ตอบมาแต่เสียงสั่นปนสะอื้น
ฉันรับรู้ได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้นที่โรงพยาบาล พอฉันไปถึง แม่เตรียมตัวจะไปเก็บของที่บ้านคุณยาย ทุกคนบอกฉันให้เข้าไปดูคุณยายในห้อง ฉันเดินเข้าไปเห็นคุณยายนอนนิ่งบนเตียง มีเครื่องช่วยหายใจอยู่ที่ปาก ฉันจับที่แขนคุณยาย น้ำตาฉันร่วงลงมาทันที "คุณยายจากไปแล้ว" ฉันบอกตัวเอง ไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนี้ ตอนห้าโมงเย็นคุณยายยังออกมาส่งพวกฉันกลับบ้านอยู่เลย บุรุษพยาบาลเดินเข้ามา ฉันเลยถามคำถามมากมายกับเค้า คำถามที่ฉันอยากจะรู้ว่าคุณยายจากไปเพราะอะไร
ตั้งแต่ที่วันที่คุณยายจากไป ฉันนึกเสียดายตลอดเวลาว่าทำไมมันเร็วขนาดนี้ ฉันตั้งใจว่าปีหน้าฉันจะคว้าปริญญาโทมาให้ได้ จะชวนคุณยายมาถ่ายรูปกับฉันอีก เหมือนเมื่อคราวที่ฉันรับปริญญาตรี ฉันกะไว้ว่าจะหาเงินก้อนใหญ่ๆ สักก้อนเอาไปซ่อมบ้านแม่ริมน้ำหลังที่ฉันผูกพันธ์มาตั้งแต่เด็ก ให้คุณยายกับป้าดำได้อยู่อย่างสบายๆ บ้านหลังนี้เป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของฉัน เหมือนกับคุณยายที่เป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของฉัน
ฉันจำได้ดีภาพตอนที่ฉันยังเด็กๆ ทุกๆปิดเทอมฉันจะไปอยู่กับคุณยาย ตอนกลางวันเราอยู่กันแค่ 2 คน คุณยายพาฉันพายเรือไปโน่นไปนี่บ้าง หรือบ้างวันเราก็ทำขนมกัน เวลาฉันอยากเล่นขายของ คุณยายก็จะเก็บผักตบมาให้ฉันหั่นเล่น ทำเป็นกับข้าวในการเล่นขายของๆฉัน พอตกเย็นคุณยายก็จะทำกับข้าว แล้วก็คลุกข้าวใส่ชามให้ฉัน 1 ชาม แล้วก็ของตัวท่านเอง 1 ชาม เรากินข้าวกันพร้อมกับดูละครจีนกำลังภายในที่โทรทัศน์เอามาฉาย พอละครจบคุณยายก็จะอาบน้ำให้ฉัน ลงขมิ้นทาผิวให้ซะตัวเป็นสีเหลือง พอถึงเวลานอนเราก็นอนกางมุมกันกลางบ้าน 2 คน มันเป็นภาพที่อยู่ในความทรงจำของฉันมาตลอด
ตอนนี้คงไม่มีอีกแล้ว ไม่มีคุณยายของฉันอีกแล้ว ถึงจะเสียใจแค่ไหน แต่ฉันก็เข้าใจ เพราะมันเป็นวิถีของธรรมชาติ ฉันคงทำได้แค่ทำบุญให้คุณยาย ระลึกถึงท่าน อธิฐานบอกท่านของให้ท่านหลับให้สบาย แล้วสักวันฉันก็จะตามไปพบกับท่านอีกครั้งเมื่อมันถึงเวลาของฉัน
"รักคุณยายเสมอนะคะ หลับให้สบายเถอะค่ะ"
Comments (1)
TrackbacksThe trackback URL for this entry is: http://yuikonaka.spaces.live.com/blog/cns!9100CB40E82344C2!1415.trak Weblogs that reference this entry
|
|
|
